Taksim Metrosunda Sohbet

İBB Gençlik Meclisi’nin organizasyonu olan, 2.Geleneksel Geçici Kitap Kafe’de küçük bir söyleşim vardı. Yolu Taksim Metrosuna düşenler, başlarını uzatıp salona girince sohbetimize eşlik ettiler. Genellikle yazmak ve okumak üzerine konuştuk. Söyleşinden kulağımda kalanları paylaşmak istedim…

Edebiyat, resim, heykel, müzik gibi özel üretimler yapıyorsanız eğer bu işte tek başınasınız demektir. Ben elbette ancak yazmak konusundaki düşüncelerimi açıklayabilirim. Yazarken tümüyle tek başına kalıyor insan, saçını başını yoluyor, bu cümleyi nasıl daha iyi yazabilirim ya da bu kelimenin yerine başka hangi sözcüğü kullanabilirim diye. Dolayısıyla ancak bencilce yapılabilen bir iş. Yazdıklarınız sizin için çok değerli ve onu okuyanlar içinde daha değerli olmasına çalışıyorsunuz. İşte bu nedenle bence her yazar önce kendi için, kendi anlatmak istediklerini yazar. Çünkü söyleyecek bir sözü, anlatacak bir derdi vardır. Ve her şey yazarın dimağında biriktirdiklerinin kâğıda dökülmesidir. Ben buna “kusmak” diyorum.

Ve şuna inanıyorum; her kitap, yazar son noktayı koyup da yayınevine teslim ettiği andan itibaren, yazanın değil okuyanın malıdır artık. Hele ki okur o kelimeleri beğenir, içselleştirir ve sahip çıkarsa. Çünkü yazar ne anlatmış, ne söylemiş olursa olsun; esas olan okurun o kitapta ne bulduğudur. Bu noktada kitabı anlayarak okumak, bilerek okumak, hissederek okumak önem kazanıyor. Cümlelerin altını çizmekten, sayfaların kenarlarına not almaktan, kitapla yatıp kitapla kalkmaktan, onu bir eldiven gibi ruhunuza geçirmekten korkmamak gerekiyor.

Kitap okumak için ona sahip olmak şart değil. Zaten iyi bir okur için bu mümkün de değilL Her ne kadar kütüphane deyince aklımıza sararmış sayfalar, tozlu raflar da gelse, o rafların tozunu almak bize düşüyor. Kütüphanelerden faydalanmak gerekli. Üstelik kütüphanelerin yeni yüzü gülümsüyor ve gülümsetiyor. Kimi zaman rafların arasında sizin tarafınızdan keşfedilmeyi bekleyen eski bir eser, kimi zaman okumak isteyip de baskısı tükendiği için bulamadığınız bir cevher karşınıza çıkıyor. Yanınıza bir vesikalık fotoğraf alarak gidin ve hemen bir kütüphane kartı edinin, diyorum.

Bir de şu “ilham”meselesi var… Herkesin merak ettiği… İlham, pek nazlı bir şahsiyet, öyle davetle, davetiyeyle geldiği yok. Benim formülüm disiplinden geçiyor. Her gün yazmak; bazen bir cümle, bazen bir sayfa, ilham teşrifte bulunduysa sayfalarca… Ama yazdığım her cümlenin arkasında, o cümleyi neden ve nasıl yazacağımın düşüncesi var ki bu kimi zaman günlerimi, gecelerimi alıyor.

Son olarak, bu gün birlikte sohbet ettiğimiz herkese teşekkür ediyorum. Çok keyifliydi…

 

 

Fatma Burçak

fatmaburchak@gmail.com

http://fatmaburchak.wordpress.com

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Okumak ya da Okumamak: "Kayıp Zamanın İzinde"

Resim
2019 yılı bahar aylarında Gergedan Atölye'de son toplantılarımızı yaparken bir Proust dalgası dolaşmıştı odanın içinde. Dalgayı başlatan atölyemizin müdavimlerinden Canan Hanım'dı. Okur muyuz, okumaz mıyız diye düşünürken o dalgaya kapılıp "Evet," demiş buldum kendimi. O yaz Proust okumakla geçti. Benim için Proust okumak sadece Kayıp Zamanın İzinde 'yi okumakla biten bir iş değil. Anlatmak üzere okuduğum her kitabın ve yazarın çevresinde onlarca kez dönüp iç içe geçen bir sürü okuma çemberi çizdiğimi söylersem abartmış olmam. Başta Mehmet Rifat'ın yazdıkları olmak üzere o büyük romana geçmeden o kadar çok şey okudum ki neredeyse kitabın hangi cildinde ne var, nasıl anlatıyor, metnin içinde nelerle karşılaşacağım, hepsini biliyordum. Oysa romanı okumaya başladığımda pek de düşündüğüm gibi olmadı. Anladım ki yazarın sunduğu evren benim düşündüğümden çok daha katmanlıydı. 2019 Ekim'inde Gergedan Kitabevi'nin arka odasında yirmi kişilik bir yolculuktu  Ka...
Devamı

Bir Ölünün Defteri - Halid Ziya Uşaklıgil

Resim
KARA KAPLI DEFTERİN KARA YAZILARI Bir Ölünün Defteri ’ni tutuyorum elimde, içim ürperiyor. Ne bulacağım içinde dersiniz?  Yarım kalan hayaller ve yaşanamamış bir hayat mı, saadet ve umut dolu yazılar mı? Elbette ikincisini yeğlerim ama yazar Halit Ziya olunca birincinin cevabını bulacağınız su götürmez. Servet-i Fünun yazarları gibi o da melankoli ve dram sever çünkü. Hatta acı var mı acı repliğiyle sorarsanız, size evet der. Bir Ölünün Defteri ,  Osman Vecdi adlı kahramanın günlüğüdür. Vecdi günlüğünde, halasının kızı Nigar’a olan aşkını anlatır. Çocukluk yıllarından başlayarak ele aldığı anılarını, Nigar ve arkadaşı Hüsam ile tanışıklıklarını ve onlara karşı hissettiklerini kaleme alır. Eser bu şekliyle Genç Werther’in Acıları’ nı hatırlatıyor sanki. İkisi de günlük biçiminde yazılmış ve sevdiğine kavuşamamış melankolik kişilikleri ele alıyor. Werther’in dramla biten aşk hikâyesine benzer biçimde noktalanıyor Vecdi’nin hayatı. Vecdi’nin günlüğünü Hüsam tanıtır bizlere. H...
Devamı

Cenk Hikayeleri - Murathan Mungan

Resim
Cenk Hikâyeleri’ni ilk kez 1986 yılında Remzi Kitabevi yayınlamış. Elimdeki 2010 yılında Metis’ten çıkan on ikinci basım. Kapak resmi Fatma Tülin Öztürk tarafından bu eser için özel olarak yapılmış. Ne yazık ki öyküye hak ettiği değeri vermeyen okurlarımızın yirmi dört yılda da olsa bir öykü kitabını on ikinci basıma taşımış olmaları ne mutlu. İçinde altı öykü barındıran bu kitaptaki her hikâye iki kahramanın birbirleriyle mücadelesini ve bir yandan da kahramanların kendileriyle hesaplaşmalarını anlatıyor. Her kahraman diğerine ayna tutuyor. Murathan Mungan’ın sade ama incelikle işlediği dili, yeni ve eski kelimeleri ustalıkla kullanması, gereksiz diyaloglardan kaçması her öykünün tadına tat katıyor. Bir kitabı okurken onun içine girebilmek, o anı yaşayabilmek önemlidir. Mungan’ın öykülerinde çizdiği atmosfer öyle güçlü ki, yağmurdan sonra topraktan çıkıp burnunuza dolan buğuyu sayfaların arasında hissedebiliyorsunuz. İlk öykü, Şahmeran’ın Bacakları… Elbette bir Şahmeran ö...
Devamı